Espark Alışveriş Merkezinden çıktım, evime gideceğim. Her zaman tramvay ile Atatürk Lisesine kadar gider, oradan dolmuşa aktarma yaparım. Bu sefer tek bir otobüs ile dönmek istedim. Durakta bekleyen iki üç kişiyiz.

On beş  dakika geçti, ufukta tek bir otobüs dahi gözükmedi… Espark’ın sıcağından ilk çıktığım andaki ürperti üşümeye dönüştü. Bu arada önümden bomboş tramvaylar geçiyor fakat bu kadar bekledikten sonra otobüs illa ki gelir, tramvaya giderken otobüsü kaçırmak istemiyorum. Durakta on kişi kadar olduk.
Bir on beş dakika daha geçti, üşümem yerini titremeye bıraktı, kar da atıştırıyor zaten… Önümden geçen tramvayları beşinciden sonra saymayı bıraktım ve ufukta tek bir otobüs dahi gözükmemekte kararlı. Durakta olduk yirmi kişi…

Ömrünü İzmir sıcağında geçirmiş bir birey olarak “bu kadar soğuğa dayanamam arkadaş!” isyanlarıyla, otobüsten tamamen umudumu keserek koşar adım tramvay durağına gittim. Daha önce görmediğim uzunlukta bir yolcu kuyruğu karşısında artık dişlerim sadece soğuktan değil, öfkeden de takırdamaya başladı. Geçenlerde değiştirilen kart okuyucu arızalandığı için yaşanan tıkanıklığın güvenlik görevlisince giderilme çabaları arasında iki tramvay daha kayıp gitti rayların üzerinden sıcak evlerimize varabilme umutlarımızı da alarak…

Sonuçta tabii ki eve varabildim. Fakat Eskişehir gibi küçücük bir şehirde Bağlar’dan Yenikent’e ulaşmak için bir buçuk saatimi yollarda ve çoğunu da nafile bekleyişlerle geçirmem, güzel bir günün can sıkıcı bir şekilde bitmesine sebep oldu.

Günlerdir yerel basında yer alan arızalı kart okuyucu hadisesini bizzat tecrübe etmiş oldum. Neden hala bu sorunun çözülemediğini anlayamıyorum. Eskişehir gibi çağdaş bir kente ve böyle saygın bir yerel yönetime yakışmıyor bu çözümsüzlük tablosu.

.